| Rasa: Seter irlandzki czerwono-biały
Opis rasy:
Wzorzec FCI nr 330
SETER IRLANDZKI CZERWONO-BIAŁY
(Irish Red and White Setter)
Kraj pochodzenia: Irlandia
Data publikacji obowiązującego wzorca: 15.06.2005
Użytkowanie: najbardziej pożądany towarzysz i przyjaciel w domu i na polowaniu. seter irlandzki czerwono-biały jest hodowany przede wszystkim jako pies myśliwski. Przedstawiony poniżej standard rasy powinien być interpretowany głównie z tego punktu widzenia i wszyscy
sędziowie na wystawach są zobowiązani oceniać prezentowane psy przede wszystkim od strony ich użytkowości.
Klasyfikacja FCI:
Grupa 7 - Wyżły.
Sekcja 2 - Wyżły brytyjskie.
Seter.
Próby pracy wymagane.
RYS HISTORYCZNY:
Seter irlandzki wyodrębnił się jako rasa prawdopodobnie w końcu XVII wieku. Poza Irlandią mało kto wie o istnieniu dwóch ras seterów irlandzkich. Seter irlandzki czerwono-biały jest niewątpliwie rasą starszą, z której w wyniku świadomej, selektywnej hodowli ewoluował seter
o jednolicie czerwonym umaszczeniu. Kiedy na początku drugiej połowy XIX wieku setery irlandzkie pojawiły się na ringach wystawowych, było wiele nieporozumień odnośnie ich właściwego umaszczenia. W końcu XIX stulecia jednolicie czerwony seter irlandzki usunął w cień setera czerwono-białego, który stał się tak rzadki, że sądzono, iż wyginął. W latach dwudziestych XX wieku czyniono wysiłki
mające na celu odtworzenie rasy. Do roku 1944 liczebność setera irlandzkiego czerwono-białego wzrosła na tyle, aby możliwe było utworzenie klubu rasy. Obecnie przedstawiciele tej rasy pojawiają się dość licznie na irlandzkich wystawach i field trialsach. Współcześnie działający Klub Towarzystwa Prób Pracy i Wystaw Setera Irlandzkiego Czerwono-Białego powstał w 1981 roku. Dzięki jego staraniom oraz
kierowaniu rozwojem rasy, jest ona obecnie dobrze ustalona zarówno w kraju pochodzenia, jak i za granicą. Seter irlandzki czerwono-biały z powodzeniem konkuruje na field trialsach z innymi rasami wyżłów. Istnieje już dość znaczna liczba championów field trialsów i championów wystawowych tej rasy.
WYGLĄD OGÓLNY:
Mocny, harmonijnie i proporcjonalnie zbudowany, nie ociężały. Bardziej atletyczny niż szlachetny. Seter irlandzki czerwono-biały jest hodowany głównie jako pies myśliwski i powinien być oceniany przede wszystkim
od strony użytkowości.
ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Arystokratyczny, żywy i inteligentny. Sprawia łagodne i przyjazne wrażenie, pod którym wyraźnie wyczuwalne jest zdecydowanie, odwaga i żywiołowość. Seter irlandzki czerwono-biały jest niezwykle przyjacielskim, niezawodnym i łatwo uczącym się psem myśliwskim.
GŁOWA:
Szeroka, proporcjonalna do wielkości ciała.
Mózgoczaszka: wysklepiona, bez wyraźnego guza potylicznego, charakterystycznego dla czerwonego setera irlandzkiego.
Stop: wyraźny.
Trzewioczaszka:
Kufa: o wyraźnych liniach, graniasta.
Szczęki: równej lub prawie równej długości.
Uzębienie: prawidłowe, pożądany zgryz nożycowy, dopuszczalny cęgowy.
Oczy: ciemnoorzechowe lub ciemnobrązowe, okrągłe, lekko wypukłe. Spojówki niewidoczne.
Uszy: osadzone na poziomie oczu, wyraźnie z tyłu głowy i ściśle do niej przylegające.
SZYJA:
Umiarkowanie długa, bardzo muskularna, lecz nie gruba, lekko wygięta, bez śladu podgardla.
TUŁÓW:
Mocny i muskularny.
Grzbiet: powinien być silny i dobrze umięśniony.
Klatka piersiowa: głęboka, o dobrze wysklepionych żebrach.
OGON:
Umiarkowanej długości, nie sięgający poniżej stawu skokowego, mocny u nasady i zwężający się wyraźnie ku końcowi. Niezakręcony. Noszony na poziomie linii grzbietu lub nieco poniżej.
KOŃCZYNY:
Dobrze umięśnione i ścięgniste, o mocnej kości.
Kończyny przednie:
Łopatki: ustawione wyraźnie ku tyłowi.
Łokcie: swobodne, nie skierowane do wewnątrz, ani na zewnątrz.
Przedramiona: proste i ścięgniste, o mocnej kości.
Śródręcza: mocne.
Kończyny tylne: szerokie i mocne; od biodra do stawu skokowego długie i muskularne.
Stawy kolanowe: dobrze kątowane.
Stawy skokowe: skierowane ku dołowi, nie zwrócone do wewnątrz, ani na zewnątrz.
Śródstopia: umiarkowanie długie, mocne.
Łapy: zwarte, z obfitym owłosieniem między palcami.
CHODY:
Żywe, pełne gracji, wydajne. Daleki wykrok w kłusie. Głowa noszona wysoko, kończyny tylne prowadzone płynnie i z dużą siłą. Oglądane z tyłu kończyny przednie i tylne (poniżej stawu skokowego) powinny poruszać się prostopadle do podłoża, nie krzyżując się, ani przeplatając.
OKRYWA WŁOSOWA:
Włos: długie, jedwabiste i delikatne włosy, zwane frędzlami, porastają tylną stronę kończyn i zewnętrzną powierzchnię uszu. Obfite owłosienie występuje również na bokach, rozciągając się na przedpiersie i spód szyi. Wszystkie frędzle powinny być proste, przylegające i niekędzierzawe; dopuszczalna jest jedynie lekka
falistość włosa. Ogon powinien być ozdobiony obfitym piórem.
Na pozostałych częściach ciała włos powinien być krótki, przylegający i niekędzierzawy.
Umaszczenie: podstawowym kolorem jest biały z jednolicie czerwonymi łatami (stanowiącymi wyraźnie odgraniczone plamy). Obydwa kolory powinny być maksymalnie żywe i lśniące. Cętkowanie, lecz nie dereszowatość, jest dopuszczalne na części twarzowej, łapach, na nogach przednich do wysokości łokcia, a na tylnych do
stawu skokowego. Cętkowanie na innych częściach ciała, jak
również dereszowatość i drobne nakrapianie są niedopuszczalne i stanowią wadę dyskwalifikującą.
WZROST:
Wysokość w kłębie:
psy: 62 - 66 cm
suki: 57 - 61 cm
WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
Wady poważne: psy i suki nie mieszczące się w podanych granicach wzrostu.
Wady dyskwalifikujące:
- Psy wykazujące agresję.
- Samce nie posiadające dwóch normalnie rozwiniętych jąder.
- Jakkolwiek cętkowanie (ale nie dereszowatość) jest dopuszczalne na części twarzowej, łapach oraz na nogach przednich do wysokości łokcia, a na tylnych do stawu skokowego, to cętkowanie, dereszowatość i drobne nakrapianie na innych częściach ciała jest niedopuszczalne
i stanowi wadę dyskwalifikującą.
UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.
zkwp.pl
(dodano: 23-10-2007, odsłon: 558) | |
